Sinds september telt 90graden communicatie en Eyecatcher, de filmmakers twee projectmanagers die alle bordjes draaiende houden: Jolanda Roestenburg en Ester Schop. Zij stellen zich hier aan jullie voor in een dubbelinterview.

CV Jolanda (links)
Jolanda werkt al ruim 18 jaar met Peter Verhage samen. Woont samen met Stef, is moeder van een zoon van 10 en een dochter van 7. Geen huisdieren, tot grote teleurstelling van haar dochter. Geboren in Vlaardingen en op haar vierde verhuisd naar Barendrecht, waar ze nooit meer is weggegaan.

CV Ester (rechts)
Ester is in september bij 90graden en Eyecatcher komen werken. Was hiervoor journalist en communicatieadviseur. Gescheiden, maar al jaren dolgelukkig aan het latten met Chris. Moeder van 2 zonen van 13 en 11, bonusmoeder van een meid van 16 en een jongen van 13. Ook al een Barendrechter.

‘Veel ruimte voor eigen inbreng’


Ester:
“Jolan, jij werkt al heel lang samen met Peter. Wat is het geheime recept?” 😉
Jolanda: “Ik ben ooit via het bedrijf waar ik na mijn studie ben gaan werken in contact gekomen met Peter. Ik werkte daar op de marketingcommunicatieafdeling. Op een gegeven moment vroeg hij of ik bij hem wilde komen werken. Na lang wikken en wegen – vanwege mijn sterke gevoel voor loyaliteit – heb ik de overstap toch gemaakt. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad. Het prettigst vind ik de luchtigheid en de humor waarmee we aan de slag gaan. Er wordt fijn samengewerkt en er is veel ruimte voor eigen inbreng. Maar hoe kijk jij daar als nieuwkomer tegenaan?”

Ester: “Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin. Het werk is super afwisselend; geen dag is hetzelfde. Het plannen en coördineren is echt iets voor mij, bovendien kan ik hier ook nog teksten schrijven voor zowel 90graden, Eyecatcher als Portmap, de interactieve havenkaart van Rotterdam. Voice-overs en scripts zijn nieuw voor mij, maar echt ontzettend leuk om te doen. De sfeer is inderdaad heel prettig. Ik vind het ook leuk om met jou samen te werken, want ‘we go way back’.”
Jolanda: “Ja inderdaad. Wij kennen elkaar al uit onze kindertijd. Ik zat op de basisschool bij jouw nicht in de klas. Later kwamen we elkaar vaak tegen in het uitgaansleven, omdat we veel gezamenlijke vrienden hadden.”

Ester: “Toen ik vorig jaar op eigen initiatief een loopbaancoach benaderde, omdat ik toe was aan iets anders na 18 jaar journalistiek, maar niet zo goed wist wat, zei mijn coach al tijdens een van de eerste sessies dat ze een baan wist die geknipt zou zijn voor mij. Dat bleek uiteindelijk deze functie te zijn. Ze zou informeren bij haar vriendin of ze nog steeds iemand zochten. Toen ik hoorde dat jij die vriendin bleek te zijn, dacht ik meteen: he, die ken ik, leuk!”
Jolanda: “Heel bijzonder dat onze wegen op deze manier elkaar weer kruisen. Bovendien was mijn vriend een van de beste vrienden van jouw broer op de basisschool. Nu we het toch over vroeger hebben: wat is jouw leukste werkervaring ooit?”

Ester: “Ik heb als IT-journalist veel persreizen mogen maken, bijvoorbeeld naar Silicon Valley, maar ook Kuala Lumpur en New York. Zulke dingen vergeet je niet zo snel. En ik ben een keer op de nationale radio geweest, waar ik s ochtends vroeg live werd geïnterviewd over het salarisonderzoek dat ik al jaren coördineerde. De diverse artikelen die ik erover schreef werden vaak aangehaald in verschillende kranten en bladen. Dat is iets waar ik best trots op ben. En jij?”
Jolanda: “Ik mocht als net afgestudeerde in mijn eerste baan mee met de grote mannen naar een beurs in Atlanta. Ik keek mijn ogen uit. En ik heb een keer een evenement georganiseerd op de Euromast voor een klant. Ik mocht een week later met de mannen nog een keer terug om te abseilen. Supergaaf, maar ook hoog en eng. En ik herinneren me ook nog dat ik een bedrijfsfeest heb georganiseerd. De jarige kreeg een lama cadeau. Je had dat gezicht moeten zien!” Zijn er verder nog dingen die ik van jou moet weten?”

Ester: “Ik speel harp, zit graag achterop de motor, help mijn vriend met zijn bedrijf Ketno Driftwood en ben regelmatig langs de lijn te vinden als mijn jongens moeten voetballen. Ik heb zelf vroeger ook gevoetbald trouwens. En jij?”
Jolanda: “Wat niet veel mensen van mij weten is dat ik 1 keer per jaar voor de kankerbestrijding collecteer. En ik maak 4 fotoboeken per jaar voor de kinderen, van minimaal 100 pagina’s. Dat vind ik zo leuk om te doen! Ik ben nogal een nostalgisch type. Ik kijk ook heel graag filmpjes van vroeger terug.”

Ester: “Tot slot: waarom is jouw baan de leukste baan ter wereld?”
Jolanda: “Je hebt heel veel vrijheid om naar eigen inzicht je werk te doen. Ik ben echt een aanvulling op de rest van het team. Ik kan hier echt wat toevoegen. En mijn grappen worden hier begrepen en gewaardeerd. Dat is ook wat waard, haha.”

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.